Helaas werd de spijker weer eens ouderwets misgeslagen. Uit De Gekste Dag bleek zeker voldoende bewondering voor het Britse format, en mogelijkheden dit tot een uiterst interessante traditie te doen ontpoppen waren er voldoende. Er werden echter direct al een aantal kapitale fouten gemaakt. Ik zet ze even op een rij:
- The element of surprise - de trouwe BBC-kijker vangt niet meer dan een glimp op van de geplande sketches voor Comic Relief. Zie hier een goed voorbeeld. Het gala aan beroemdheden uit film, muziek, sport en politiek dat onverwachts voorbij komt zetten is de sleutel van de grap. Als de Nederlandse kijker ver voor De Dag menig maal getrakteerd wordt op een fragment waarin Arie Boomsma een Uit de Kast-komende jongeman de huid volscheldt - de enige doch halfbakken grap van de sketch in kwestie - is er ook werkelijk niets verrassend of grappigs meer aan.
- Eén helder goed doel - Ofschoon de BBC met Red Nose Day meerdere charitatieve organisaties ondersteunt, valt de keus elk jaar weer op een enkel doel met betrekking waarop er tijdens de uitzending een heldere rapportage in stukken zal worden uitgezonden. Zo trok acteur David Tennant er dit jaar op uit om te zien hoe het ingezamelde geld helpt kinderen in Afrika te genezen van heelbare slechtziendheid. De Gekste Dag zaaide al snel verwarring, door het lot van zowel jongeren, ouderen als Alzheimer-patienten te bespreken. In een week waar er ook voor Japan en Nieuw-Zeeland wordt ingezameld, is een roep van 'dit samenraapsel van Hollandse ellende is tenminste geen ver van mijn bed-show' iets wat enkel de Wildersstemmer als muziek in de oren kan klinken.
- Het logge monster: de Nederlandse cabarettraditie - Nederland 3 wilde het BBC-format duidelijk niet in zijn geheel kopiëren. Grappig zijn, dat moet immers te allen tijde middels lange babbels in de microfoon en melige liedjes op de piano. Het cabaret staat immers nog altijd verheven boven andere kunstvormen in het algemeen, en stand-up comedy in het bijzonder. Hoogst ervaren podiumtijgers kregen elk vijf minuten om zichzelf van hun grappigste kant te laten zien. De luie cabaretiers lieten het zich welgevallen op dit benefietavondje: oude grappen werden schaamteloos recycled, oude liedjes herzongen, of men legde een gammel bruggetje van demente bejaarden naar een boottochtje met dolfijnen. Het idee van Red Nose Day is dat je een weelde aan speciaal ontwikkelde humor krijgt voorgeschoteld, in ruil waarvoor je vervolgens gul geeft. Aan een komiek die oude grappen van stal haalt, en zijn dvd-verkoop zo vervolgens een boost weet te geven, zal de krenterige Hollander naar grote waarschijnlijkheid weinig schenken.
Toch wil ik het helder hebben dat ik het nochtans erg charmant heb gevonden om te zien hoe de Nederlandse televisie deze poging waagde. Om echter voldoende boven zichzelf uit te stijgen om De Gekste Dag tot een succes te maken, zal de ijdele VARA/BNN-cabaretkliek zich toch eens flink achter de oren moeten krabben. Weet waarom je meedoet en doe het dan ook met volle overgave. Thomas van Luijn, de ogenschijnlijk anglofiele cabaretier die de legendarische kennisquiz Qi al naar Nederland wist te halen, was welgesteld de meest komische komiek van de avond, duidelijk omdat het project het hem echt iets kon schelen.
Desondanks blijft het concept problematisch: Nederlanders zijn wellicht gewoon te dol op kosteloos genieten. Britten, die het gewoon zijn kijk- en luistergeld te dokken voor hun gekoesterde BBC, leggen tevens gewillig ponden neer voor een avond unieke grappenmakerij. De schamele 250.000 euro die werd opgehaald (waarvan 100.000 euro drie live uitgereikte cheques uit het bedrijfsleven betrof - een stukje reclame is immers nooit weg) is dan ook niet alleen te verklaren door het lacharme programma. Ik telde zes reclameblokken tijdens, voor en na, waarvan in elk blok een spotje voor Japan. Noem me hypocriet, maar pas als de opbrengst van al die commercials naar het goede doel gaat, ben ik bereid mijn portemonnaie te trekken.
I couln't agree more! Daat
BeantwoordenVerwijderen