Sintergratie

Begin december is een verblijf in Nederland buitengewoon aanlokkelijk. Daar de kerklokken van de Dom 'Oh kom er eens kijken' klinkelen en ik op een zaterdags bezoek aan mijn lokale winkelcentrum belaagd wordt door een dozijn Pieten met blaasinstrumenten, voel ik mij op het moment bijzonder thuis in het Hollandse.

In een tijd waarin PVV-hufterigheid voelbaar zijn effecten heeft - onbetaalbare kunst en overal 130 rijden - ben ik maar al te blij dat, een poging van Verdonk ten spijt, het Sinterklaasfeest onaangetast lijkt door de nieuwe wind die door Neerlands bomen waait. Je hoeft maar een enkele blik te werpen op de Sintse feestelijkheden in een multiculturele buurt als de mijne om je zeer af te vragen of de intergratie wel zo mislukt is als men graag beweert. Allochtone en autochtone kinderen kleuren met identiek enthousiasme hun Sinter-kleurplaat in, en moeders met en zonder hoofddoek worden met aanzienlijke kracht richting Pieten gesleept.

Juist in deze tijden maak ik ons uniek Hollandse Sintfeest graag een tikje internationaler. Als ultiem decemberexperiment breng ik op pakjesavond dan ook met veel aplomb een Brit onder de Nederlanders. Aangezien de gemiddelde Brit in zijn of haar diepgewortelde gevoel voor politieke correctheid gruwt van het zwartgeverfde gezicht van een Piet, zijn de integratieproblemen in deze gecompliceerder dan menig voorval waarvoor Geert graag tanks Gouda ziet binnenrollen. Gelukkig is een gang over de daken ter overtuiging een klein stukje geruislozer.

Eén been

Vreemde situatie. Als nieuwsgierige Hollander in het Londense was ik, ondanks het feit dat ik mij uitgebreid vergaapte aan wat de stad te bieden heeft, vaak schuldig aan een melancholisch wederkeren naar het Hollandse. Om die reden werd zowel de actualiteit als het culturele gebeuren veelal op de voet gevolgd. Met beide benen in Britannia, maar de blik zo af en toe wat meewarig op de Lage Landen gericht.

Nu ik mij professioneel volledig heb gerepatrieerd, begin ik pas te ervaren hoe afhankelijk drie jaar in het Britse mij heeft gemaakt van het Eiland en haar bewoners. Daar mijn lief zich ook nog eens in het hart van de Britse hoofdstad bevindt, lijkt elk snippertje vrije tijd opgeslokt te worden door mijn tweede vaderland. Keek ik toen ik in Londen woonde nog dagelijks het journaal en De Wereld Draait Door, nu begin ik de dag met BBC Breakfast en ga ik na een lange skypesessie met Islington's finest naar bed met recentelijk ontdekte BBC Three-sitcom Him & Her.

Kan ik mijn repatriëring wel volledig voltooien in deze staat van ultieme divisie? Is mijn gezellige Utrechtse flatje echt nog mijn thuis wanneer hart en ziel immer in Zuid-Engeland vertoeft? Of weet ik een subtiele balans te creëren, waardoor mijn anglofiele aard en mijn onomstotelijk Nederlandse identiteit eindelijk in harmonie kunnen bestaan? Ik haal mijn schouders op, steek een paar kaarsen aan en zap van Nederland 1 naar BBC 1. Van der Vaart en Tottenham op beide zenders. Kennelijk ben ik niet de enige met één been hier en de ander in een Londense suburb.