De overzeese gezondheidszorg, de National Health Service of NHS, is in deze de dans zeker niet ontsprongen. Gek is dit niet, met oog op de gruwelen die ik in maart 2008 in een Manchesters hospitaal beleefde. Van de onverlaat die mij door een gebrek aan krukken een nachtje in het ziekenhuis wilde laten doorbrengen tot de niets ontziende zuster die mijn constant uit de kom schietende knieschijf eens even in een kousje wilde steken, en mij vervolgens aan het lachgas moest leggen om schijf in kwestie weer op zijn plek te krijgen, mijn ervaringen toch wel schwach bis mäßig te noemen.
Nu ben ik al een negen maanden dolgelukkig met mijn Engelse vriend, die een ouderwets Britse oertrots heeft als het gaat om het nationale Britse zorgsysteem. Gratis en toegankelijk voor iedereen, en de NHS betaalt zijn collegegeld nog ook. Deze Nurse Practitioner in de dop, wordt mij nogal eens de les gelezen over het systeem en zijn idealen, en hoe wij beide als samenleving dienen te benaderen.
En nu ben ik bang dat ik hem nog gelijk moet geven ook. Zo trachtte ik afgelopen week eindelijk een Utrechtse huisarts te regelen. De trachtfase van dit traject bracht, gezien de beperkte openingstijden van de praktijk, en de eis dat de patiënt in spé zelf met paspoort de praktijk moest komen binnenhobbelen, al de dusdanige problemen met zich mee. Toen ik na weken eindelijk kans zag mijzelf tijdens fase twee van een hardnekkige winterse griep richting de dokter te vernemen, benaderde ik met een flinke dosis naïef optimisme de balie.
Ik wilde de vereiste identificatie- en verzekeringspapieren al direct op de toonbank leggen. Dat bleek echter minder makkelijk. Na eerst gevraagd te worden of ik een vrouwelijke of mannelijke arts wilde hebben, opperde ik spontaan dat ik graag een damesdokter bliefde. 'Dan moet u morgen terugkomen, mevrouw', kreeg ik toen warempel te horen. 'Ik ben alleen de assistent van de mannelijke arts.' Na even aandringen ('de meeste mensen willen later alsnog een vrouw hoor mevrouw') mocht ik me inschrijven bij de dokter van het mannelijke geslacht.
Het complexe formulier ingevuld sta ik vijf minuten later weer voor de neus van de vleesgeworden bureaucratie. 'Hartelijk bedankt. Nog even voor de goede orde, de dokter gaat twee weken op vakantie, dus we kunnen u pas begin februari inschrijven'.
Briesend en snotterend begeef ik mij naar de uitgang. Ik denk terug aan de sfeervolle Zuid-Londense praktijk in dat mooie oude pand te Tooting. Even bellen, en je kon diezelfde avond (ja, avond!) nog terecht. Zelf op zaterdag was er een arts aanwezig. Apotheek naast de deur, en nooit een rekening voor de heilige koe, de NHS. Dat hetzelfde gouden kalf elke maand een flinke hap van mijn salarisstrookje opsnoepte, nam ik dan toch maar op de koop toe.
Excentriek, maar oh zo logisch. Nog altijd stukken beter dan dat het je systematisch moeilijk wordt gemaakt. In Engeland krijgt de patiënt een stukje respect en vertrouwen van haar gezondheidszorg. Dat je de Eerste Hulp vervolgens moet vermijden, zal dan maar moeten worden gezien een kleine aderlating.
