Sintergratie

Begin december is een verblijf in Nederland buitengewoon aanlokkelijk. Daar de kerklokken van de Dom 'Oh kom er eens kijken' klinkelen en ik op een zaterdags bezoek aan mijn lokale winkelcentrum belaagd wordt door een dozijn Pieten met blaasinstrumenten, voel ik mij op het moment bijzonder thuis in het Hollandse.

In een tijd waarin PVV-hufterigheid voelbaar zijn effecten heeft - onbetaalbare kunst en overal 130 rijden - ben ik maar al te blij dat, een poging van Verdonk ten spijt, het Sinterklaasfeest onaangetast lijkt door de nieuwe wind die door Neerlands bomen waait. Je hoeft maar een enkele blik te werpen op de Sintse feestelijkheden in een multiculturele buurt als de mijne om je zeer af te vragen of de intergratie wel zo mislukt is als men graag beweert. Allochtone en autochtone kinderen kleuren met identiek enthousiasme hun Sinter-kleurplaat in, en moeders met en zonder hoofddoek worden met aanzienlijke kracht richting Pieten gesleept.

Juist in deze tijden maak ik ons uniek Hollandse Sintfeest graag een tikje internationaler. Als ultiem decemberexperiment breng ik op pakjesavond dan ook met veel aplomb een Brit onder de Nederlanders. Aangezien de gemiddelde Brit in zijn of haar diepgewortelde gevoel voor politieke correctheid gruwt van het zwartgeverfde gezicht van een Piet, zijn de integratieproblemen in deze gecompliceerder dan menig voorval waarvoor Geert graag tanks Gouda ziet binnenrollen. Gelukkig is een gang over de daken ter overtuiging een klein stukje geruislozer.