Eén been

Vreemde situatie. Als nieuwsgierige Hollander in het Londense was ik, ondanks het feit dat ik mij uitgebreid vergaapte aan wat de stad te bieden heeft, vaak schuldig aan een melancholisch wederkeren naar het Hollandse. Om die reden werd zowel de actualiteit als het culturele gebeuren veelal op de voet gevolgd. Met beide benen in Britannia, maar de blik zo af en toe wat meewarig op de Lage Landen gericht.

Nu ik mij professioneel volledig heb gerepatrieerd, begin ik pas te ervaren hoe afhankelijk drie jaar in het Britse mij heeft gemaakt van het Eiland en haar bewoners. Daar mijn lief zich ook nog eens in het hart van de Britse hoofdstad bevindt, lijkt elk snippertje vrije tijd opgeslokt te worden door mijn tweede vaderland. Keek ik toen ik in Londen woonde nog dagelijks het journaal en De Wereld Draait Door, nu begin ik de dag met BBC Breakfast en ga ik na een lange skypesessie met Islington's finest naar bed met recentelijk ontdekte BBC Three-sitcom Him & Her.

Kan ik mijn repatriëring wel volledig voltooien in deze staat van ultieme divisie? Is mijn gezellige Utrechtse flatje echt nog mijn thuis wanneer hart en ziel immer in Zuid-Engeland vertoeft? Of weet ik een subtiele balans te creëren, waardoor mijn anglofiele aard en mijn onomstotelijk Nederlandse identiteit eindelijk in harmonie kunnen bestaan? Ik haal mijn schouders op, steek een paar kaarsen aan en zap van Nederland 1 naar BBC 1. Van der Vaart en Tottenham op beide zenders. Kennelijk ben ik niet de enige met één been hier en de ander in een Londense suburb.